|
|
|
|
Βιογραφία Ἐγεννήθη τόν Αὔγουστον τοῦ ἔτους 1915 εἰς τό Νεοχώριον Χειλῆς, Μαύρης Θαλάσσης, τῆς ἐπαρχίας Χαλκηδόνος, Κωνσταντινουπόλεως. Μετά τήν Μικρασιατικήν καταστροφήν καί τήν ἀνταλλαγήν τῶν πληθυσμῶν ἦλθε μικρός, παιδί ἔτι, εἰς τό Ἀγκυροχώριον (Τσεγκέλκιοϊ), προάστειον τῆς ἀνατολικῆς ὄχθης τοῦ Βοσπόρου, ἔνθα διήκουσε τά πρῶτα γράμματα εἰς τήν ἐκεῖ Κοινοτικήν Σχολήν. Συνέχισε εἰς τό Ζωγράφειον Γυμνάσιον, ἔνθεν ἀπεφοίτησεν ἀριστοῦχος. Τήν ἱεροψαλτικήν διακονίαν του ἤρχισεν ἀπό τόν Ἱερόν Ναόν τοῦ Ἁγίου Γεωργίου Τσεγκέλκιοϊ ὡς Κανονάρχης τοῦ δεξιοῦ ἀναλογίου, ἐκεῖθεν εἰς τόν ἐν Σταυροδρομίῳ Καθεδρικόν Ἱερόν Ναόν τῶν Εἰσοδίων τῆς Θεοτόκου, πλησίον τοῦ μεγάλου Ἄρχοντος Μουσικοδιδασκάλου Κων/πόλεως Βασιλείου Ὀνουφριάδου. Εἰς ἡλικίαν 16 ἐτῶν προσεκλήθη ὡς Δομέστικος ὑπό τῆς Ἐπιτροπῆς τῆς μεγαλωνύμου κοινότητος Ἁγίας Τριάδος, Ταξείμ. Εἶτα δέ ὡς Α΄ Δομέστικος πλησίον τοῦ μουσικοδιδασκάλου, πιστοῦ ἐκτελεστοῦ τῆς Βυζαντινῆς μουσικῆς μαθητοῦ καὶ γαμβροῦ τοῦ Γεωργίου Σαρανταεκκλησιώτου, Γιάγκου Βασιλειάδου, καθώς ἐπίσης καί τοῦ διαδεχθέντος αὐτόν Πρωτοψάλτου Ἀλεξάνδρου Κεχαγιοπούλου, ὀδοντιάτρου. Ὡς Α΄ Δομέστικος, ὁ π. Παναγιώτης διηκόνησε ἐπί δεκαετίαν εἰς τόν Ἰερόν τοῦτον Ναόν ἀποσπάσας τήν εὐαρέσκειαν πάντων, τοῦ ἐκκλησιάσματος καί τῶν Κοινοταρχῶν. Ἀκολούθως ἔψαλλεν ὡς Β΄ Ἱεροψάλτης εἰς τήν μεγαλώνυμον Κοινότητα τῶν Ἁγίων Ἀποστόλων, Φερίκιοϊ, καί ὡς δεξιός Χοράρχης εἰς τόν Ἱερόν Ναόν τῶν Ἁγίων Θεοδώρων, Βλάγκας. Κατά τήν νεανικήν του ἡλικίαν παρηκολούθησεν ἐκ τοῦ σύνεγγυς τούς ἀειμνήστους μουσικοδιδασκάλους, κορυφαίους μύστας τῆς Βυζαντινῆς μουσικῆς τῆς Κωνσταντινουπόλεως, τόν Πρωτοψάλτην τῆς Ἁγίας τοῦ Χριστοῦ Μεγάλης Ἐκκλησίας Ἰάκωβον Ναυπλιώτην τόν πάνυ, τόν ἡδύφωνον αὐτῆς Πρωτοψάλτην Κωνσταντῖνον Πρίγγον, τόν τότε Ἄρχοντα Λαμπαδάριον Εὐστάθιον Βιγγόπουλον καί τόν διδάσκαλον τῆς Ἱερᾶς Θεολογικῆς Σχολῆς Χάλκης Μιχαήλ Χατζηαθανασίου, παρά τῶν ὁποίων καί ἔλαβε ἰδιαίτερα μαθήματα ἐκτελέσεως καί θεωρίας τῆς Βυζαντινῆς μουσικῆς. Tό ἔτος 1947 ἐχειροτονήθη Διάκονος ὑπό τοῦ Μητροπολίτου Αἴνου Γερμανοῦ, τοποθετηθεὶς εἰς τόν Ἱερόν Ναόν τοῦ Ἁγίου Νικολάου, Γαλατᾶ, καί τό ἔτος 1948 διορίζεται Διάκονος τῆς μεγαλωνύμου Κοινότητος Σταυροδρομίου εἰς τόν Καθεδρικόν Ἱερόν Ναόν τῶν Εἰσοδίων τῆς Θεοτόκου, ὑπηρετήσας συγχρόνως ὡς γραμματεύς παρά τοῖς Κεντρικοῖς Γραφείοις αὐτῆς, κατηχητής τῶν παιδικῶν κηρυγμάτων, ὀργανωτής παιδικῶν χορῳδιῶν καί τῆς ἀναψυχῆς τοῦ παιδιοῦ. Ὑπό τήν ἰδιότητα δέ ταύτην διοργάνωσε πλείστας παιδικάς ἐκδρομάς εἰς τά προάστεια τῆς Κωσταντινουπόλεως. Τό ἔτος 1952 διορίζεται ὡσαύτως εἰς τήν μεγαλώνυμον Κοινότητα Ταταούλων. Συγκεκριμένως εἰς τόν Ἱερόν Ναόν τοῦ Ἁγίου Δημητρίου, γραμματεύς ἐν τοῖς Γραφείοις τῆς Κοινότητος, διευθυντής τοῦ Κοινοτικοῦ Συσσιτίου, διδάσκαλος τῶν παιδικῶν κηρυγμάτων, ὡς καί εἰς τάς Κοινότητας Φερίκιοϊ καί Εὐαγγελιστρίας προπόδων Ταταούλων (Κουρτουλούς). Ἐπί πλέον δέ, κατά τήν ἐποχήν ταύτην, ὠργάνωσε, τάς μοναδικάς εἰς τό εἶδός των, παιδικάς πολυπληθεῖς (ἄνω τῶν 100 προσώπων) χορῳδίας, αἱ ὁποῖαι μέ ἐξαιρετικήν ἐπιτυχίαν ἐπραγματοποίουν ἐμφανίσεις εἰς τάς διαφόρους Κοινότητας τῆς τε Ἁγιωτάτης Ἀρχιεπισκοπῆς Κωνσταντινουπόλεως καί τῶν παρακειμένων Ἱ. Μητροπόλεων. Ἐπίσης ὑπηρέτησεν τήν μουσικήν, προτροπῇ τοῦ ἀοιδίμου Πατριάρχου Ἀθηναγόρου, καί εἰς τήν Στέγην Νεανίδων ἐν τῇ νήσῳ Πριγκήπῳ, ἐμφυτεύσας εἰς τούς νέους καί νεάνιδας τῆς Κωνσταντινουπόλεως τόν ζῆλον καί τήν πίστιν πρός τήν ἐν γένει Ἐκκλησιαστικήν καί θύραθεν μουσικήν. Παραλλήλως πρός τά καθήκοντα αὐτοῦ, ὁ π. Παναγιώτης Τσινάρας διετέλεσεν ἐπί διετίαν ὅλην (1962-1964) καθηγητής τῆς Εὐρωπαϊκῆς μουσικῆς εἰς τὸ ἐν τῇ Πόλει Ἰωακείμιον Παρθεναγωγεῖον, ἀναγνωρισθεὶς ὡς τοιοῦτος καί ὑπό τοῦ Ὑπουργείου Ἐθνικῆς Παιδείας τῆς Τουρκικῆς Δημοκρατίας. Τό ἔτος 1964 διορίζεται ὑπό τοῦ Πατριάρχου Ἀθαναγόρου Διάκονος τῆς Σειρᾶς τῶν Πατριαρχείων, γραμματεύς ἐν τῇ Πατριαρχικῇ Βιβλιοθήκῃ καί Λαμπαδάριος τοῦ Πανσέπτου Πατριαρχικοῦ Ναοῦ, διευθύνας τό ἀριστερόν ἀναλόγιον τῆς Μεγάλης Ἐκκλησίας ἐπί τετραετίαν ὅλην. Ἀποφάσει δέ τῆς Ἁγίας καί Ἱερᾶς Συνόδου ἐχρημάτισε Κωδικογραφεύων, Οἰκονόμος καί Γραμματεύς ἐν τοῖς Πατριαρχείοις. Ὑπηρέτησε δέ ἀπό διαφόρων ἐπιτελικῶν θέσεων τῶν Πατρειαρχείων ἐν τῷ μέτρῳ τῶν δυνάμεών του. Τό ἔτος 1968 ἐχειροτονήθη Ἱερεύς ὑπό τοῦ Μητροπολίτου Μιλήτου Αἰμιλιανοῦ. Ὁ δέ Πατριάρχης Ἀθηναγόρας, γνωρίζων ἐκ προσωπικῆς πείρας τάς ἱκανότητας, τήν ἐργατικότητα, τήν προσήλωσιν εἰς τό καθῆκον, τό ἐκκλησιαστικόν ἦθος καί φρόνημα τοῦ ἀνδρός, συγχρόνως δέ καί τήν καλλιφωνίαν αὐτοῦ, διώρισε τοῦτον Ἐφημέριον τοῦ Πανσέπτου Πατριαρχικοῦ Ναοῦ. Ὁ π. Τσινάρας, ἐπιβληθεὶς εἰς τούς Ἐκκλησιαστικούς κύκλους τοῦ Ἑλληνικοῦ χώρου, συνεχίζει τήν ἀκραιφνῆ Βυζαντινήν Ἐκκλησιαστικήν μουσικήν παράδοσιν, δημιουργήσας ἐν πολλοῖς ἰδίαν Σχολήν, ἴδιον μουσικόν ὕφος, συνδιάζων τά σημερινά δεδομένα πρός τήν παράδοσιν τῶν Πατέρων, μηδέ κατά κεραίαν ἀφιστάμενος τοῦ Πατριαρχικοῦ μουσικοῦ ὕφους, τό ὁποῖον ἐπί αἰῶνας, ἀγράφως σῴζεται καί ᾄδεται ἐν τῷ σεπτῷ κέντρῳ τῆς Ὀρθοδοξίας. Ὁ π. Τσινάρας, γνώστης καί ἐκτελεστής τοῦ ὕφους τούτου, παγκοίνως ἀνεγνωρισμένος καί κατηξιωμένος, ἔλαβε κατά καιρούς ἐξόχους Πατριαρχικάς διακρίσεις, ὡς τά ὀφφίκια τοῦ Σακελλαρίου, τοῦ Οἰκονόμου καί τέλος τοῦ Πρωτοπρεσβυτέρου τῆς Ἁγίας τοῦ Χριστοῦ Μεγάλης Ἐκκλησίας, ἐπισπάσας τήν εὐαρέσκειαν τῶν δύο τελευταίων Πατριαρχῶν καί τῶν περί Αὐτῶν Ἁγίων καί Ἱερῶν Συνόδων. Ο π. Παναγιώτης Τσινάρας, παρηκολούθησε παραλλήλως πρός τήν ἔμπρακτον ἐφαρμογήν ἐν τῷ ἀναλογίῳ, καί μαθήματα, ἐπί δεκαετίαν, κλασικῆς, εὐρωπαϊκῆς καί τουρκικῆς μουσικῆς. Ἰδιαιτέρως ὀρθοφωνητικῆς τοιαύτης ὑπό τήν πατρικήν προστασίαν τοῦ Πατριάρχου Ἀθηναγόρου καί ὑπό τήν ἐπίβλεψιν Αὐτοῦ. Ἀπεφοίτησε ἐκ τῆς Ἀνωτάτης Περιόδου τοῦ ᾨδείου Κωνσταντινουπόλεως ἀριστοῦχος. Ἤκουσε δέ, δοκιμασθεὶς πλησίον μεγάλων Ἱεροψαλτικῶν μορφῶν τῆς Πόλεως, ὡς τόν τότε Λαμπαδάριον καί μετέπειτα Ἄρχοντα Πρωτοψάλτην τῆς Μεγάλης Ἐκκλησίας Θρασύβουλον Στανίτσαν καί Νικόλαον Ῥαιδεστηνόν, Θεοδόσιον Γεωργιάδην, Ἰωάννην Παλάσην, Ἀντώνιον Σύρκαν καί Ἄγγελον Χρηστίδην. Ἀνεδείχθη καί οὗτος κορυφαία ἱεροψαλτική μορφή, μύστης καί ἐκτελεστής τῆς ἀμωμήτου πατρῴας Ἐκκλησιαστικῆς Βυζαντινῆς μουσικῆς ἐν τῇ Βασιλευούσῃ, συνεχίσας τήν παράδοσιν καί ἐπί σειράν ἐτῶν τιμήσας τό ἀναλόγιον τοῦ Λαμπαδαρίου τῶν Πατριαρχείων, ἐνίοτε δέ καί τό ἀναλόγιο τῆς Πρωτοψαλτείας τῆς Μεγάλης Ἐκκλησίας. Ἐπί πλέον ἀπό τοῦ θυσιαστηρίου τοῦ Πανσέπτου Πατριαρχικοῦ Ναοῦ, ἀλλά καί ἄλλων Ἱερῶν Ναῶν τῆς Βασιλίδος, συνεχίζων τήν παράδοσιν τῶν Πατέρων μας, ἡ ὁποία μεταδίδεται ἀλώβητος ἀπό γενεᾶς εἰς γενεάν. Ἐκοιμήθη τὸν Μάϊον τοῦ 1996 εἰς τὴν Κων/πολιν. π. Θεόδωρος
Τζαμπατζίδης |
|
Copyright © 2000
CYLLOGOS MOUSIKOFILON CON/POLEOS
|
