|
|
|
|
ΣΕΛΙΔΑ 2η «Δεν
επιθυμώ να με γράψη η ιστορία όταν θα πεθάνω.
Ούτε να με θυμούνται οι άνθρωποι.
Το μόνο που θέλω είναι να ζει το Φανάρι,
για να ζωντανεύη την ακοίμητη συνείδηση του
Γένους». Μερικά
χρόνια αργότερα, ο Πατριάρχης Δημήτριος
εκμυστηρεύεται στους άμεσους συνεργάτες
του, το Μητροπολίτη Φιλαδελφεtας και
διευθυντή του ιδιαίτερου γραφείου του
Βαρθολομαίο, σήμερα Οικουμενικό Πατριάρχη,
και στον Πρωτοσύγκελο του, Μητροπολίτη
Μελιτηνής Ιωακείμ, σήμερα Μητροπολίτη
Γέροντα Χαλκηδόνος, ένα όνειρο που είδε
πριν από την εκλογή του ως Οικουμενικός
Πατριάρχης και το οποίο δεν μπορούσε να
εξηγήσει. Αφηγείται
ότι είχε ονειρευτεί τον αείμνηστο
προκάτοχο του Πατριάρχη Αθηναγόρα με τα
ράσα μπρος στην ωραία Πύλη του ναού της
Αγίας Τριάδος στο Πέρα, ενώ ο ίδιος
βρισκόταν μέσα στο ιερό βήμα.
Κάποια στιγμή ο Πατριάρχης Αθηναγόρας
του έκανε νεύμα να έρθει προς αυτόν.
Ξαφνικά ο Πατριάρχης Αθηναγόρας άρχισε
να σμικρύνεται συνεχώς ώσπου στο τέλος
χάθηκε και πήρε εκείνος την θέση του.
Όταν μετά από δύο ημέρες εκλέχτηκε
Οικουμενικός Πατριάρχης, κατάλαβε ποια
ήταν η σημασία του ονείρου που είχε δει. Ο
Δημήτριος αναλαμβάνει καθήκοντα σ’ ένα
περιβάλλον του οποίου το κλίμα δεν είχε
γνωρίσει ποτέ και με του οποίου τις
υπηρεσίες δεν είχε ασχοληθεί, αφού δεν είχε
υπηρετήσει στην πατριαρχική αυλή.
Είχε όμως δίπλα του ικανότατους
συνοδικούς Ιεράρχες για να τον βοηθήσουν
στο δύσκολο έργο του και ικανότατο
Πρωτοσύγκελο σε όλη την πατριαρχεία του. Μετά
από όλα τα γεγονότα που συνέβησαν κατά την
εκλογή και τα οποία παρακολούθησα από κοντά,
έχω την πεποίθηση ότι το να γίνει κάποιος
Οικουμενικός Πατριάρχης δεν είναι ζήτημα
ψήφων ή επιρροής, αλλά θέλημα Θεού. Έτσι και
ο Πατριάρχης Δημήτριος κατέλαβε το αξίωμα
αυτό, διότι έτσι το ήθελε ο Θεός. Επί 19 χρόνια, είχε μια δοξασμένη
πατριαρχεία. Έγινε
αγαπητός από όλους. Τίποτε το προσποιητό.
Πάντοτε είχε να πει ένα καλό λόγο σε
όλους. Όταν
καθόσουν και μιλούσες μαζί του ήταν τόσο
απλός, τόσο φιλικός και τόσο ταπεινός, ώστε
κανείς δεν αισθανόταν αμήχανα μαζί του. Στο
περιοδικό Greek Forum ο δημοσιογράφος Κώστας
Γαλακίδης γράφει: «Το Οικουμενικό
Πατριαρχείο, ο μεγάλος φάρος της Ορθοδοξίας,
με το φως του Ευαγγελίου φωτίζει, παρηγορεί
και ενδυναμώνει την πίστη, προσλαμβάνοντας
μια τεράστια και μοναδική σπουδαιότητα,
παγκοσμιότητα. Αλλά
εκείνο που λάμπει στο Φανάρι, είναι η
πραότητα της Μορφής του Οικουμενικού
Πατριάρχη, που με πίστη, αφοσίωση και άκρα
ταπείνωση υπηρετεί την εντολή του Χριστού "Δεύτε
προς με" και είναι η ακτινοβολούσα
προσωπικότητα του Οικουμενικού Πατριάρχη
Δημήτριου, ο θεμελιακός παράγοντας που
διανοίγει μια νέα εποχή προσφοράς έργου του
κέντρου της Ορθοδοξίας σε ολόκληρο τον
κόσμο». Ο κ.
Γιάννης Χατζηφώτης, Διευθυντής του
Γραφείου Τύπου της Ιεράς Συνόδου της
Εκκλησίας της Ελλάδος, γράφει για τον
Πατριάρχη Δημήτριο: «Αρχιερείς του Θρόνου
μπαινοβγαίνουν, διάκονοι της σειράς, ο
Δευτερεύων, ο Τριτεύων, ο Αρχιγραμματέας
της Αγίας και Ιεράς Συνόδου, όλοι
ρασοφορούντες. Κι ο Πατριάρχης σα να είναι ένας
οιοσδήποτε ανάμεσά τους.
Χωρίς επανωκαλύμμαυχο, μ’ ένα μικρό
εγκόλπιο. Δεν τον
ξεχωρίζεις από τον νεώτερο στα πρεσβεία
ιεράρχη. Στο
πρόσωπο του είναι αποτυπωμένη όλη η αγωνία,
αλλά και η καρτερία της φυλής.
Το συγκρατημένο χαμόγελο τον εκφράζει
τη χαρμολύπη του Ελληνισμού».
Τα λόγια του πλημμυρίζουν από αγάπη.
Εκεί μακριά είναι άριστα
πληροφορημένος για όλα τα προβλήματα του
λαού μας. Μιλάει
πατρικά, σοφά, κουβαλώντας στις ράχες του
την πείρα αιώνων...». Ενώ ο
θεολόγος Νικόλαος Γιδογιάννου γράφει για
τον Πατριάρχη: «...Ο Οικουμενικός
Πατριάρχης Δημήτριος, με την ταπείνωση και
την αγιότητά Του ανήκει στους λίγους
εκείνους που προς χάριν τους σώζεται,
συντηρείται και παραδειγματίζεται ο κόσμος.
Σε μια εποχή "κρίσης προσωπικοτήτων",
είναι ευλογία Θεού που η Ορθοδοξία έχει ένα
τέτοιο οδηγό στο πηδάλιο της». Το
ταπεινό Φανάρι επισκέπτονται οι
προκαθήμενοι Ορθόδοξοι Πατριάρχες, με
πρώτο τον Αλεξανδρείας, τον Αντιοχείας, τον
Ιεροσολύμων, ο Πατριάρχης Μόσχας και πασών
των Ρωσιών Αλέξιος, επίσης οι Πατριάρχες
Σερβίας, Ρουμανίας και Βουλγαρίας.
Ο αρχιεπίσκοπος της Εκκλησίας της
Ελλάδος Σεραφείμ, οι Αρχιεπίσκοποι
Τσεχοσλοβακίας και Φινλανδίας, καθώς και ο
Αρχιεπίσκοπος Κανταουρίας.
Εντυπωσιακή είναι η επίσκεψη του
προκαθημένου της Παπικής Εκκλησίας Πάπα
Ιωάννη-Παύλου του Β΄, με τον οποίο αρχίζει ο
θεολογικός διάλογος μεταξύ Ορθοδόξου
Ανατολικής και Ρωμαιοκαθολικής Εκκλησίας. Όλοι
όσοι επισκέπτονται τον Πατριάρχη Δημήτριο
φεύγουν γοητευμένοι από το Φανάρι.
Η απλότητά του τους σαγηνεύει.
Πιστεύει στον Θεολογικό διάλογο, θέλει
οι αποφάσεις που παίρνονται να είναι
βιώσιμες, επιθυμεί να οικοδομηθεί μια
Ορθόδοξος Εκκλησία επί την πέτραν και όχι
επί της άμμου. Ενδιαφέρεται
για την σύσφιξη των σχέσεων με τις
Παραχαλκηδόνιες Εκκλησίες και γι’ αυτό τον
λόγο έχει συστήσει Διορθόδοξο Επιτροπή.
Παίρνει θέση στο πρόβλημα των Ορθοδόξων
της διασποράς. Διακηρύσσει
ότι οι σχέσεις του Οικουμενικού
Πατριαρχείου με τ’ άλλα Πατριαρχεία και
τις αυτοκέφαλες εκκλησίες είναι σχέσεις
αδελφικές, όπως υπαγορεύει η κοινή πίστη
των και η παράδοσις της Ορθοδοξίας.
Θεωρεί αυτονόητη την αγάπη και την
επικοινωνία των Εκκλησιών. Με
πρωτοβουλία του Οικουμενικού Πατριάρχη
Δημητρίου καθιερώνεται η ημέρα του
περιβάλλοντος. Για
τον εορτασμό αυτό ορίζεται η πρώτη
Σεπτεμβρίου, η ημέρα της Ινδίκτου, ημέρα
κατά την οποία εορτάζεται και η
εκκλησιαστική πρωτοχρονιά.
Την ημέρα αυτή καθιερώνεται να ψάλλεται
στον Πάνσεπτο Πατριαρχικό Ναό η ακολουθία
του περιβάλλοντος, την οποία έγραψε ο
υμνογράφος του Αγίου Όρους, μοναχός
Γεράσιμος Μικραγιαννανίτης. Επί
Πατριάρχου Δημητρίου, συνεχίζονται οι
διάλογοι μεταξύ των Ορθοδόξων Πατριαρχείων.
Σκοπός των διαλόγων αυτών η σύσφιξη των
δεσμών ανάμεσά τους. Γίνεται
ακόμη διάλογος και με άλλα δόγματα και
θρησκείες. Μεγάλο
γεγονός και ιστορική η επίσκεψη του
Πατριάρχη Δημητρίου στην Πάτμο, το 1987, για
τα εννιακόσια χρόνια της ιδρύσεως της Μονής
του Αγίου Ιωάννη του Θεολόγου.
Ο κόσμος του επιφυλάσσει μεγάλη υποδοχή.
Φανερά συγκινημένος, δακρύζει όταν το
καράβι που τον μεταφέρει μπαίνει στο λιμάνι
της Πάτμου και βλέπει γύρω-γύρω πλοιάρια
και βάρκες γεμάτες κόσμο να τον επευφημούν.
Στην προκυμαία, τα πλήθη περιμένουν για
να τον υποδεχτούν. Ο
Πατριάρχης κατέπληξε και πάλι τα πλήθη με
την απλότητα, την πραότητα και την
γλυκύτητά του. Αφού
ευχαριστεί όλους όσοι τον περιτριγυρίζουν
και τον βοηθούν, εξασφαλίζει από την
Ελληνική Κυβέρνηση την ανακήρυξη του
νησιού ως «Ιερό», όπως ήταν και επί
Βυζαντινής Αυτοκρατορίας.
Στις λίγες μέρες που έμεινε στο ιερό
νησί της Πάτμου ακούστηκαν από τους
κατοίκους τα καλύτερα λόγια για τις άριστες
εντυπώσεις που άφησε ως Ηγέτης και
πνευματικός Πατέρας. Επί
των ημερών της Πατριαρχίας του Πατριάρχη
Δημητρίου εορτάσθηκαν το 1981, με
μεγαλοπρέπεια τα χίλια εξακόσια χρόνια της
Β΄ Οικουμενικής Συνόδου, επίσης και τα
χίλια διακόσια χρόνια της Ζ΄ Οικουμενικής
Συνόδου. Και για
τις δύο αυτές εορταστικές εκδηλώσεις
εκδόθηκαν αφιερωματικοί τόμοι.
Το 1973 καθαγιάζεται από τον Πατριάρχη
Δημήτριο για πρώτη φορά το Άγιον Μύρο με την
καθιερωμένη μεγαλοπρέπεια.
Μετά από δέκα χρόνια, το 1983, γίνεται η
έψησις και ο καθαγιασμός του Αγίου Μύρου
για δεύτερη φορά από τον ίδιο Πατριάρχη.
Κατά τη σχετική ακολουθία
συλλειτουργούν μαζί του τριάντα τρεις
αρχιερείς, όλοι αντιπρόσωποι Ορθόδοξων
Πατριαρχείων και Εκκλησιών. Το 1987,
ο Πατριάρχης επιλύει και το ακανθώδες,
πολύχρονο και δύσκολο θέμα με την Εκκλησία
της Γεωργίας. Με
την έκδοση τόμου από την Ιερά Σύνοδο του
Πατριαρχείου και με την τελετή η οποία
γίνεται στην Aίθουσα της Παναγίας του νέου
Πατριαρχικού Κτιρίου, πραγματοποιείται η
ανακήρυξη της Εκκλησίας της Γεωργίας από
Αρχιεπισκοπή σε Πατριαρχείο με τους όρους
του Οικουμενικού Πατριαρχείου. Τον
ίδιο χρόνο, ο Πατριάρχης Δημήτριος αρχίζει
επισκέψεις προς τους Ορθοδόξους Πατριάρχες
της Ανατολής, για την καλύτερη συνεργασία
και σύσφιξη των σχέσεων μεταξύ των
Ορθοδόξων, καθώς και για την εδραίωση της
πανορθοδόξου ενότητας, την οποία
καλλιεργούν όλες οι Πανορθόδοξοι
Διασκέψεις, από το 1961. Τα
ταξίδια «Αγάπης και Ειρήνης», που
πραγματοποιεί στις χώρες των άθεων και
ολοκληρωτικών καθεστώτων της Κεντρώας και
Ανατολικής Ευρώπης είναι ιστορικά.
Όταν αργότερα, όλα τα ολοκληρωτικά
καθεστώτα καταργούνται και δημιουργούνται
νέες καταστάσεις, δεν παραλείπει να τις
διακονεί με περισσή ευθύνη παγκοσμίου
βεληνεκούς. Μεγάλες
προσπάθειες καταβάλλει επίσης για να
διατηρήσει άγρυπνο το βλέμμα της έδρας του
Πατριαρχείου στο ταπεινό Φανάρι.
Το 1983, ιδρύεται η Ιερά Μητρόπολις
Ελβετίας και εγκαινιάζεται το Πατριαρχικό
Κέντρο στο Σαμπεζύ της Ελβετίας.
Η διακονία του κέντρου είναι πάντοτε
διακονία αγάπης. Επί
της Πατριαρχίας του κατορθώνει να πάρει
άδεια για την ανοικοδόμηση του
Πατριαρχικού κτιρίου, το οποίο είχε
καταστραφεί από πυρκαγιά πριν από σαράντα
επτά χρόνια περίπου, το 1941.
Σ’ αυτό το μεγάλο έργο συμβάλλει
οικονομικά η οικογένεια του Παναγιώτη
Αγγελόπουλου, ο οποίος ανακηρύσσεται σε
Μεγάλο Ευεργέτη και τιμάται με το
Πατριαρχικό Οφίκιο του Άρχοντος Μεγάλου
Λογοθέτου. Στις 17
Δεκεμβρίου 1989, γίνεται η πανηγυρική έναρξη
λειτουργίας του νέου κτιρίου.
Τον Αγιασμό τελεί ο Πατριάρχης
Δημήτριος στη μεγάλη Αίθουσα του Θρόνου,
ανάμεσα σε πολλούς υψηλούς προσκεκλημένους. Το 1990,
ο Δημήτριος ξεκινά ταξίδι στο Άγιον Όρος,
ένα ταξίδι προς το κέντρο του μοναχισμού, το
οποίο αφήνει τα σημάδια του στην ιστορία.
Επισκέπτεται τα περισσότερα Μοναστήρια
από κοντά για να τα ευλογήσει.
Μετά την ακολουθία τον Εσπερινού, την
πρώτη ημέρα της επισκέψεως στο Άγιον Όρος,
εκμυστηρεύεται για πρώτη φορά σε όσους
βρίσκονται στο ναό του Πρωτάτου και μπροστά
στην εικόνα της Παναγιάς του «Άξιον Εστί»
λέει τα εξής: «Άγιοι πατέρες, θέλω να σας
ευχαριστήσω για την τιμή που μου χάνατε,
έχοντας την ευγενή καλοσύνη να φέρετε την
Θαυματουργό εικόνα της Παναγίας στην Αθήνα,
όταν επισκέφθηκα την Εκκλησία της Ελλάδος.
Τη στιγμή που προσκυνούσα την εικόνα
στον Μητροπολιτικό Ναό, γονάτισα μπροστά
της και παρακάλεσα να με βοηθήσει να βρω τα
χρήματα για να χτίσω το Πατριαρχικό κτίριο
και το θαύμα έγινε. Το
ίδιο βράδυ ήρθε ο κ. Παναγιώτης
Αγγελόπουλος και μου είπε ότι η οικογένειά
του ήταν πρόθυμη να αναλάβει όλα τα έξοδα
για το κτίσιμο του μεγάρου». Η αληθινή
πίστις του στον Χριστό και την Παναγία τον
είχαν και πάλι βοηθήσει.
Μετά από μερικές μέρες φθάσαμε στο Βόλο,
όπου και εκεί του επεφύλαξαν θερμή υποδοχή
ο Μητροπολίτης Δημητριάδος και η Ελληνική
Κυβέρνηση. Ο
Θεολόγος Δρ. Σπυρίδων Κοντογιάννης γράφει
για τον Πατριάρχη Δημήτριο: «Ο
υποσημειούμενος είχα την ευκαιρία να
γνωρίσω από κοντά τον Πατριάρχη Δημήτριο
τον Α΄ και να δεχθώ την ευλογία Του.
Όταν όμως κατά το παρελθόν έτος μαζί με
τον Σεβ. Μητροπολίτη Τρίκκης και Σταγών κ.
Αλέξιο και τον πανοσιολογιότατο
Αρχιμανδρίτη κ. Αθανάσιο Αναστασίου,
Καθηγούμενο της Ιεράς Μονής Μεταμορφώσεως
του Μεγάλου Μετεώρου, μετείχα της ευθύνης
για τη διοργάνωση των εορταστικών
εκδηλώσεων για τα 600 χρόνια από της ιδρύσεως
της Μονής του Μετεώρου, 29 - 30 Σεπτεμβρίου 1990,
είχα και την ευλογία να ζήσω επί διήμερον
κοντά στο Γέροντα της Εκκλησίας και του
Γένους μας, τον Πατριάρχη Δημήτριο τον Α΄,
και να ακούσω από το γλυκύτατο στόμα Του να
μου λέει απλά και με πατρική στοργή "Εσείς
κουραστήκατε πολύ για μένα αυτές τις μέρες.
Σας ευχαριστώ". Σε
ταπεινή δε απάντηση μου "Παναγιώτατε, και
τη ζωή μου για Σας", Τον είδα, να υψώνει τα
ολόφωτα μάτια του και τα αγιασμένα χέρια
του στον ουρανό και να με ευλογεί λέγοντας
μου "Ο Θεός να σας ευλογεί, ο Θεός να σας
ευλογεί, ο Θεός να σας ευλογεί".
Κατόπιν με αγκάλιασε με στοργή και με
ασπάσθηκε. Κρατώ
στα φυλλοκάρδια μου αυτή τη σκηνή.
Ακούω τη φωνή Του. Ζω με την ευλογία Του». Ο
Πατριάρχης Δημήτριος φεύγει από τη ζωή στις
2 Οκτωβρίου του 1991, μετά από ένα καρδιακό
επεισόδιο. Φεύγει πικραμένος από μερικούς
ανθρώπους, ο άνθρωπος, ο οποίος ποτέ δεν
πίκρανε κανέναν σε όλη του τη ζωή. Ο
Οικουμενικός Πατριάρχης Δημήτριος
απεδήμησε στην αιωνιότητα. Για το έργο του και την
δραστηριότητά του ειπώθηκαν πολλά και
γράφτηκαν περισσότερα. H τελευταία όμως
πράξη της ζωής του αναμφισβήτητα γράφτηκε
λίγες μέρες μετά τον θάνατο του.
Ήταν η στιγμή που πόλος έλξης του κόσμου
γινόταν η μητέρα πασών των Εκκλησιών, το
Οικουμενικό Πατριαρχείο και επίκεντρο
σεβασμού το σεπτό σκήνωμα του Προκαθημένου
της Ανατολικής Ορθοδόξου Εκκλησίας, του
μεγάλου αυτού ταπεινού ιεράρχη που δίδασκε
με τη σιωπή του, που δημιουργούσε με την
πραότητά του, που ακτινοβολούσε με το
φωτεινό πρόσωπό του. Αυτή
η πολυπληθής παρουσία συνέτεινε στο: α. Να
φανερωθεί η ενότητα, η οποία διακρατεί και
συνέχει την Ορθόδοξη Εκκλησία στους αιώνες, β. Να
διαπιστωθεί το αδιάσπαστο στην πίστη και τη
λατρεία και το οικουμενικό πνεύμα, γ. Να
δημοσιοποιηθεί το ομόφωνο και ομόψυχο
πνεύμα συνεργασίας των Εκκλησιών, δ. Να
διατρανωθεί, παρά τις όποιες κατά τόπους
θέσεις των αυτόνομων και αυτοκέφαλων
Εκκλησιών, η κοινή γλώσσα της Ορθοδοξίας, ε. Να
πιστοποιηθούν, για άλλη μια φορά, η θέση και
τα δικαιώματα του Οικουμενικού
Πατριαρχείου, ως πρωτοθρόνου Εκκλησίας των
κατά τόπους Ορθοδόξων Εκκλησιών, και ν'
αναγνωρισθεί η ενίσχυση της θέσεως αυτής
και του ιδιάζοντος κύρους τον Οικουμενικού
Πατριαρχείου. Πράγματι,
το Οικουμενικό Πατριαρχείο
Κωνσταντινουπόλεως από της συστάσεώς του
έχει μοχθήσει για την Ορθοδοξία όσο κανείς
άλλος. Έχει υποστεί
διωγμούς, έχει αντιμετωπίσει αιρέσεις, έχει
κλονισθεί από πολιτικές μεταλλαγές, έχει
συνετά αντιδράσει στις αποσχίσεις και
αυτονομήσεις των διαφόρων θυγατέρων της
Εκκλησίας, πάντα όμως παρέμεινε και κατέχει
την θέση της Μητρός Μεγάλης του Χριστού
Εκκλησίας. Η θέση
αυτή είναι καθορισμένη από τους ιερούς
κανόνες, αποτελέσματα αποφάσεων
Οικουμενικών Συνόδων, γι’ αυτό και η
διάκρισή της ως Πρωτόθρονη της Ορθοδόξου
Εκκλησίας θέση. Θέση
την οποία τίμησε με το ανάστημά του ο
Πατριάρχης Δημήτριος και που ετίμησαν με
την παρουσία τους όλοι όσοι ευλαβικά «έκλιναν
το γόνυ» μπροστά στο φέρετρο του. Ο
Πατριάρχης Δημήτριος υπήρξε Οικουμενικός
αλλά και Πνευματικός ηγέτης του Γένους,
άξιος της μακραίωνης παράδοσης της Μεγάλης
του Χριστού Εκκλησίας. Ο τότε
Αρχιμανδρίτης Ιερόθεος Βλάχος γράφει για
τον Πατριάρχη Δημήτριο: «... Πέρα από το
μαρτύριο και τη μαρτυρία του Γένους και της
Παραδόσεως, ο Πατριάρχης Δημήτριος έχει και
το δικό του μαρτύριο και μαρτυρία.
Ασκεί μια δική του επιρροή και επίδραση. Απλός, ταπεινός, καταδεχτικός,
ευαίσθητος, κυριαρχεί και καταπλήσσει.
Δεν επιδιώκει να κάνει ρητορεία και να
δημιουργήσει κατάπληξη. Όμως αυτό γίνεται
χωρίς να το αντιλαμβάνεται.
Και εκεί φαίνεται το μεγαλείο αυτού του
ανθρώπου. Να
μεταδίδει μηνύματα χωρίς να κάνει καμία
προσπάθεια να μεταδώσει. Ήταν κοινή
διαπίστωση... ότι ο Πατριάρχης Δημήτριος
είναι τρομερά ευαίσθητος.
Τον διακρίνει αυτή η ευαισθησία που
είναι στοιχείο αληθινότητος και γενικά
στοιχείο ζωής. Αυτή την ευαισθησία έπιασαν όλοι,
μικρά παιδιά και μεγάλοι στην ηλικία,
ανάλογα με το δικό τους τρόπο.
Μεγάλη εύνοια του Θεού που έχουμε
τέτοιο ταπεινό, απλό και ευαίσθητο
Πατριάρχη. Είναι αυτό που χρειαζόμαστε και
εμείς. Ο Πατριάρχης Δημήτριος είναι
τιμή και καύχημα της Ορθόδοξης Εκκλησίας». Ο δε
Μητροπολίτης Λέρου, Καλύμνου και
Αστυπάλαιας Νεκτάριος, γράφει για τον ίδιο
Πατριάρχη σε εφημερίδα: «Ο Πατριάρχης του
Γένους εκοιμήθη. Ο υψιπέτης αετός της υπ’
ουρανόν Ορθοδοξίας, αφού διέγραψε
φωτεινούς κύκλους στους αιθέρες της
Εκκλησίας, εκούρνιασε τας πτέρυγάς του εις
την Βασιλεύουσα Πόλιν... O Γίγαντας της
υπομονής, ο εραστής της σιωπής, το ύφος της
ταπεινοφροσύνης, ο ακατάβλητος
υπερασπιστής παντός ιερατικού και
μοναχικού τάγματος, ο ακαταμάχητος φύλαξ
της Θείας παρεμβολής, ο προϊστάμενος καλών
έργων αυθεντικής διαπροσωπικής μαρτυρίας,
ο ανύστακτος οδοιπόρος της ειρήνης και της
αγάπης, ο ευαγγελιστής της καλής αγγελίας,
της των πάντων ενώσεως, ο ιεραπόστολος των
πτωχών και των αδυνάτων, εξεμέτρησε το ζην
και μετέστη στους πάμφωτους πυλώνες της
ουραvίoυ Βασιλείας. Σήμερον,
λειτουργεί εις το υπερουράνιον
θυσιαστήριον, σήμερον πρεσβεύει δια τα
απανταχού της γης πνευματικά του τέκνα...». Επιβάλλεται
να τελειώσουμε την παρουσίαση του βίου και
της πολιτείας του Πατριάρχη Δημητρίου με
αυτά τα λόγια του αειμνήστου Πατριάρχη: «Δεν
επιθυμώ να με γράψη η ιστορία όταν θα πεθάνω.
Ούτε να με θυμούνται οι άνθρωποι. Το μόνο που θέλω είναι να ζει το Φανάρι,
για να ζωντανεύη την ακοίμητη συνείδηση του
Γένους». [ΔΗΜ. ΠΑΛΑΒΙΔΗΣ] [ΟΙ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΚΟΙ
ΠΑΤΡΙΑΡΧΕΣ 1923 – 1991]
|
|
Copyright © 2000
CYLLOGOS MOUSIKOFILON CON/POLEOS
|
